Ik hoorde mezelf denken. Weer.

Dat ik zo graag wilde schrijven, maar het gewoon niet deed.

Dat ik zag dat ik mezelf saboteerde, maar niet wist hoe ik het moest doorbreken. Wat ik nou toch moest doen om eindelijk weer te gaan schrijven.

“Ik heb zoveel te vertellen,” hoorde ik mezelf, “maar ik doe het niet. Ik heb stapels verhalen op de plank liggen, maar ik doe er niks mee. Blogs, video’s, podcasts, er ligt van alles te wachten tot ik het naar buiten gooi. Maar ik doe het niet. Iets houdt me tegen en ik heb geen idee wat.’

Ik luisterde naar mezelf en voelde me boos worden. Geïrriteerd. Omdat ik besefte dat ik gewoon weer hetzelfde verhaal vertelde. Aan mezelf. Weer in hetzelfde cirkeltje rondliep, terwijl ik snakte naar de uitgang.

De uitgang…

En dus pakte ik het boek Crazy Good van Steve Chandler, mijn favoriete coach, dat ik nu aan het lezen ben. Voor mijn ‘Guide-me-Game’. 

De Guide-me-Game is een zelfverzonnen spel dat ik met mijn klanten speel en waarin ze een favoriet boek openslaan op een willekeurige pagina. Ter guidance en inspiratie. Maar bovenal voor een ander licht en nieuw perspectief op hun vraag. Ik raad je zeker aan het ook eens te doen. Het werkt Crazy Good, ook met ieder ander boek. Vandaag besloot ik het spel zelf weer eens te spelen.

Ik bladerde door het boek en stopte achteloos bij pagina 97. (Alsof elke bladzijde toeval zou zijn.) Dit was de eerste zin waar mijn blik op viel:

“How long has this been bothering you?” I said.

Meteen hoorde ik de lage, geruststellende stem van Steve. Ai, dacht ik. Nu is het tijd om eerlijk te zijn. How long has this non-writing been bothering me? 

Zonder overdrijven? Maanden. Maandenlang probeer ik al uit te vinden waarom ik niet schrijf. Maandenlang twijfel ik al, zoek ik al en denk ik al na. Over waarom ik niet zoveel schrijf als ik zou willen. En hoe ik weer kan gaan schrijven. En of ik het nog wel kan. Whatever that means.

Maandenlang, Steve. Gaf ik dus schoorvoetend toe. Months and months and months. 

En ik las door. Gelukkig maar, want bij de volgende alinea maakte mijn hart een reuzesprong!

“Well,” schreef Steve, “I think maybe this is your lucky day!”

Waah! This may be My Lucky Day! Kom maar door!  En meteen voelde ik een enorme opluchting. Steve had het antwoord. Zoals zo vaak.! Steve had Het Antwoord op mijn blokkade! 

Hij wist waarom ik niet schreef en hoe ik weer zou gaan schrijven.

En dus las ik door. Steve beschreef zijn proces, met een klant. Die geen probleem had met schrijven, maar wel met het beschermen van een idee. Omdat ze niet wist hoe ze copyright moest vastleggen. En niet wist hoe ze studio’s kon vinden, voor haar scripts en geniale idee. En daarom hield ze alles maar voor zichzelf. Daar, waar het veilig was. Op de plank en uit het oog voor iedereen. Terwijl ze zoveel moois het gemaakt ;-0!

“Wat een waanzin,” dacht ik. “En wat zonde. Dat zoek je toch gewoon op. Google op copyright en alles is daar. Ga studio’s bellen, gooi je scripts op de post, DOE iets. Als je het echt wilt, dan ga je ervoor! Dan haal je toch alles uit de kast TO GET IT DONE?!”

It hit me like lightning. 

Bam. Opeens zag ik het licht, overal. Want hoe helder ik het voor Amanda zag, zo blind was ik voor mezelf. En zo vaak als ik tegen mijn klanten zeg dat het nooit gaat om de ‘hoe’, was juist die HOE ook mijn enige rem. 

Want het was helemaal niet de ‘hoe’ die mij tegenhield om te schrijven. Het was mijn ‘willen‘, dat volledig werd genegeerd. Mijn echte verlangen, dat er helemaal niet toe deed en dat ik zonder pardon aan de kant had geveegd. Ik. Zelf.

Ik had mezelf niet langer voor de gek te houden en nog maar eerlijk te zijn over 1 ding. 

Was dit wat ik echt wilde? Schrijven? 

Ja, ik wil schrijven. En dus besloot ik dat dat nog maar mijn enige focus is.

Niet de hoe en niet de waarom. Gewoon de wil.

Ik wil schrijven. En er is maar een manier om daaraan gehoor te geven.

Door het gewoon te gaan doen. 

Te beginnen met een mail aan Steve. 

“Thank you,” mailde ik hem. 

“Thank you for making me WRITE again.”

En thank you, for reading it again.

 

love Loeke

 

Ik kom zo ontzettend veel mooie ondernemers & coaches tegen die niet vooruit komen door de ‘hoe’. Die in gekmakende cirkeltjes blijven ronddolen, omdat ze vastlopen in de illusie van de hoe. Hoe ze klanten kunnen creeren, zonder zich opdringerig te voelen. Hoe ze social media moeten doen, zonder dat het geforceerd voelt. Hoe ze hun eigen verhaal kunnen delen, zonder continu het gevoel te hebben over zichzelf te praten. Hoe ze hun prijs kunnen verhogen, zonder klanten af te stoten. Hoe, hoe, hoe..  De grootste en mooiste stappen worden niet gezet omdat we niet weten HOE. Maar geloof me, het antwoord zit niet in de hoe. Het antwoord ligt altijd in de laag eronder.

Ik hoop dat mijn schrijven ook jou inspireert om al je zorgen over de ‘hoe’ los te laten. Om de moed te voelen je business krachtiger en creatiever in te richten en vanuit je echte zelf te gaan ondernemen. Als dit is waar ook jij naar verlangt geef dan gewoon een reply op deze mail en vertel me wat op dit moment je grootste uitdaging is. Ik denk graag met je mee! 

ps volg je mij al op Linkedin? Leuk om elkaar ook daar te zien, ik plaats hier weer andere inspirerende verhalen dan alleen in de mail!

 

Contact