Afgelopen maanden ben ik heel veel ‘binnen’ geweest. En met binnen bedoel ik dan niet de lockdown, maar in mijn eigen binnenwereld. En natuurlijk hielp de lockdown daar aan mee, maar er was meer.

Want eerlijk – ik voelde al langere tijd een soort vervuiling. Een soort geknaag diep in me, waar ik de vinger maar niet op kon leggen. En dus deed ik wat ik normaal ook doe. Als het leven even knaagt en schuurt.

Ik ging dwalen, struinen, schrijven en schilderen. 

Maar hoe meer ik dwaalde, struinde, schreef en schilderde, hoe ongeduldiger ik werd.

Want he, dit kan toch wel wat sneller?!

En he, waarom weet ik nog steeds niet precies wat er met me aan de hand is, normaal ‘doe ik dit toch veel sneller?!’

En he, nu heeft dat introverte, gevoelige gedoe wel weer lang genoeg geduurd! 

Ik had geen idee wat ik schilderde. Geen idee wat ik allemaal schreef. En geen idee waarom alles me zo raakte. En zo liefdevol als ik hierover tegenover anderen ben, zo hard gooide ik zelf de zweep er weer over.

Ja, ook ik. Met mijn mond vol over ‘eigen ritme’ en ‘alles heeft zijn tijd’.

Ai.

Het werd – en is – een mooie les in geduld en overgave. Want hoe hard ik mijzelf ook opzweepte, sneller ging het niet.

Mijn echte IK wil niet sneller.

Mijn echte IK heeft inderdaad een eigen ritme.

En nee, mijn echte IK laat zich niet meer dwingen. Hoe moeilijk dat ook voelt en wat anderen daar ook van vinden.

Mijn echte IK wil dwalen, struinen, schrijven en schilderen

Ze wil naar binnen – het bos in, mijn ziel in en mijn hart in. Ookal roept mijn ego dat ik naar buiten moet.

De grote-mensen-wereld in. De wereld van Facebook, LinkedIn en gelikte nieuwsbrieven. De wereld van duwen, roepen en overal laten horen, wat je allemaal kan.

Maar ik wil niks meer laten horen. Ik wil alleen maar luisteren. Naar echte stemmen. Naar de stem van het bos, van de zon en de maan. Naar de stem van de nacht, mijn dromen en mijn kwast. Naar de stem van mijn woorden en de stem van mijn tranen en mijn lach.

Ookal roept de hele bups aan andere stemmen nog zo hard dat het lang genoeg heeft geduurd.

Dat als ik nou niet opschiet de hele boel instort. Dat alles waar ik jaren voor heb gewerkt in een diep ravijn dendert en ikzelf er achteraan. Omdat ik dan  eindelijk door de mand ga vallen. En hard ook.

Val jij ook zo vaak door de mand?

..

Bizar hoe die gedachte blijft oppoppen. Ook trouwens bij mijn man en bij 80% van mijn lieve klanten. Het is denk ik een van de diepste angsten die we bijna nooit uitspreken…

Straks val ik door de mand.

En ik heb ook geen idee door welke mand. Mijn ego IS die mand, waar ik elke keer dreig door te vallen.

En toch gebeurt het niet.

Het. Gebeurt. Niet. 

Omdat er nog een andere laag is. Een diepere laag. Het vangnet, van mijn ziel, God, Great spirit of hoe je het ook wilt noemen, De laag die sterker is, die beter weet. En die mij ondanks al dat getetter in mijn hoofd liefdevol terug blijft brengen bij dat wat echt van mij is. 

Dwalen struinen, schilderen en schrijven.

Elke keer weer.

Dwalen, struinen en creeren. En dat delen. Niks meer en niks minder. Ondanks de angst dat dat nooit genoeg kan zijn.

Omdat ik ondertussen weet, dat er dan toch weer een mailtje komt, of een belletje. Van net zo’n creatieve dwaler als ik – die nu eindelijk echt durft te kiezen voor coaching vanuit de ZIEL.

Of omdat ik al dwalend en struinend opeens een nieuwe programma bedenk, waar dan ‘zomaar’ weer 30 dwalers en struiners aan meedoen.

Of omdat er al dwalend over mijn schildersdoek een tekst in me opkomt en ik opeens de best bekeken post in een jaar blijk te plaatsen.

Niet omdat ik deed wat ik dacht dat ik moest doen.
Niet doordat ik die funnel bouwde.
Niet doordat ik die weggever maakte.
En zeker niet doordat ik nog meer op social media postte.

Maar gewoon omdat ik trouw bleef. Trouw aan mijn ziel, tegen al die stemmetjes in. Omdat ik toch weer – weliswaar met klotsende oksels en kriebels in mijn buik, besloot te luisteren naar die steeds sterkere stem –

Dwaal, struin en deel.

Afgelopen maanden stapte ik weer uit het doen. En opende ik me weer voor zijn. Waardoor ik me weer herinnerde dat alles goed is als ik weer durf te doen wat ik echt heb te doen.

Dwalen, struinen, delen.

En nee, ik heb nog geen idee waar dit precies naar leidt, maar juist dat is de zucht. De zucht van ruimte, lucht en verlichting.

Ik dwaal, struin, schrijf en schilder weer. En ben zo blij als een kind. En dat gun ik jou ook. Want de wereld is vol dwalers en struiners, die zichzelf klein houden, kort houden en inhouden. Zich anders voordoen dan ze in hun mooiste wezen zijn.

Misschien ben jij ook wel moe en klaar met alles wat al die guru’s roepen. Misschien kan jij ook niets meer horen over nog meer social media, clubhouse, facebook hacks, businessmodellen, strategieen en business coaching-waar-je-hoopvol-in-gelooft-maar-die-je-toch-nergens-gaat-brengen.

Besef dan dat je niet alleen bent.

En dat dat ook helemaal niet de plekken en manieren zijn waar jouw antwoord ligt. Niet als je een creatieve dwaler en struiner bent.

Niet in nog meer doen, nog meer druk en nog meer moeten.

De echte antwoorden vind je als je het aangaat – met jezelf. Als je de verstilling durft te pakken en in de spiegel durft te kijken.

Om niet meer weg te kijken, maar aan te kijken, wat jou roept.

De echte antwoorden ga je vinden, als je weer gaat luisteren, in plaats van zenden.

Weer gaat zijn, in plaats van doen.

En weer durft te dwalen

En te struinen.

Heb jij al enig idee, waar dat gaat zijn..?

..

 

x Loeke

 

 

ps Voel je ook weer een diep verlangen naar dwalen, struinen, schrijven en creeren?   Klik dan hier als je verder wilt praten – er zijn verschillende manieren waarop we kunnen samenwerken, altijd op de meest creatieve, soulful manier ;-). In deze gratis sessie ontdekken we samen wat je nu nodig hebt, wat ik daarin voor je kan betekenen en of het klikt. Ik kijk uit naar je bericht!

ps deze muziek helpt mij ook direct in een dwaal en struin modus, ookal zit ik binnen en komen de muren op me af ;-). Geniet ervan!

 

 

 

Contact