Ik hoorde mezelf denken. Weer. Dat ik zo graag wilde schrijven, maar het gewoon niet deed. 

Dat ik zag dat ik mezelf saboteerde, maar niet wist hoe ik het moest doorbreken. Wat ik nou toch moest doen om eindelijk weer te gaan schrijven. 

“Ik heb zoveel te vertellen,” hoorde ik mezelf, “maar ik doe het niet. Ik heb stapels verhalen op de plank liggen, maar ik doe er niks mee. Blogs, video’s, podcasts, er ligt van alles te wachten tot ik het naar buiten gooi. Maar ik doe het niet. Iets houdt me tegen en ik heb geen idee wat.’ 

Ik luisterde naar mezelf en voelde me boos worden. Geïrriteerd. Omdat ik besefte dat ik gewoon weer hetzelfde verhaal vertelde. Aan mezelf. Weer in hetzelfde cirkeltje rondliep, terwijl ik snakte naar de uitgang.

De uitgang…

En dus pakte ik het boek Crazy Good van Steve Chandler, een van mijn favoriete coaches, dat ik aan het lezen ben. Voor mijn ‘Guide-me-Game’. 

De Guide-me-Game is een zelfverzonnen spel dat ik met mijn klanten speel en waarin ze een favoriet boek openslaan op een willekeurige pagina. Ter guidance en inspiratie. Maar bovenal voor een ander licht en nieuw perspectief op hun vraag. Ik raad je zeker aan het ook eens te doen. Het werkt Crazy Good, ook met ieder ander boek. Vandaag besloot ik het spel zelf weer eens te spelen. 

Ik bladerde door het boek en stopte achteloos bij pagina 97. (Alsof elke bladzijde toeval zou zijn ;)). Dit was de eerste zin waar mijn blik op viel:  

“How long has this been bothering you?” I said. 

Ai, dacht ik. How long has this non-writing been bothering me?  

Ik slikte mijn schrik en dwong mezelf te blijven zitten. Ze blijven zitten met deze vraag en eerlijkantwoord te geven. Want zonder overdrijven – maanden. Maandenlang probeer ik al uit te vinden waarom ik niet schrijf. Maandenlang twijfel ik al, zoek ik al en denk ik al na. Over waarom ik niet zoveel schrijf als ik zou willen. En hoe ik weer kan gaan schrijven. En of ik het nog wel kan. Whatever that means. 

Maandenlang, Steve. Gaf ik dus schoorvoetend toe. Months and months and months.   

En ik las door. Gelukkig maar, want bij de volgende alinea maakte mijn hart een reuzesprong! 

“Well,” schreef Steve, “I think maybe this is your lucky day!” 

This may be My Lucky Day! Kom maar door!  Ik zuchtte van opluchting. Steve had het antwoord. Zoals zo vaak! Steve had De Gouden sleutel tot mijn blokkade! 

Hij wist waarom ik niet schreef en hij wist ook hoe ik wel weer zou gaan schrijven.

En dus las ik door. Steve beschreef zijn proces, met een klant. Die geen probleem had met schrijven, maar wel met het beschermen van een script. Omdat ze niet wist hoe ze copyright moest vastleggen. En niet wist hoe ze studio’s kon vinden, voor haar script en geniale idee. En daarom hield ze alles maar voor zichzelf. Op de plank en uit het oog voor iedereen. Daar, waar het veilig was. Terwijl ze zoveel moois het gemaakt.

“Wat een waanzin,” dacht ik. “En wat zonde. Dat zoek je toch gewoon op. Google op copyright en alles is daar. Ga studio’s bellen, gooi je scripts op de post, DOE iets. Als je het echt wilt, dan ga je ervoor! Dan haal je toch alles uit de kast TO GET IT DONE?!”

It hit me like lightning. 

Thunderstorms bring the light. Opeens zag ik het licht, overal. Want hoe helder ik het voor Amanda zag, zo blind was ik voor mezelf. En zo vaak als ik tegen mijn klanten zeg dat het nooit gaat om de ‘hoe’, was juist die HOE ook mijn enige rem. 

Want het was helemaal niet de ‘hoe’ die mij tegenhield om te schrijven. En de waarom was al helemaal niet interessant. Het was mijn ‘willen‘, dat ik volledig had genegeerd. Mijn echteverlangen, dat ik zonder pardon aan de kant had geveegd. Mijn meest echte Zelf.

Ik had mezelf niet langer voor de gek te houden en nog maar eerlijk te zijn over 1 ding. 

Was dit wat ik echt wilde? Schrijven? 

Ja, wist ik meteen, ik wil schrijven. En dus besloot ik dat dat mijn enige focus is. 

Niet de hoe en niet de waarom. Gewoon de wil. 

Ik wil schrijven.

En er is maar een manier om daaraan gehoor te geven.

Door het gewoon te gaan doen. Te beginnen met een mail aan Steve. 

“Thank you,” mailde ik hem. “Thank you for making me WRITE again.”

En hierbij wil ik jou bedanken. Voor het lezen.

Thank you, for reading my writings again.

Let’s keep up being true to ourselves 🔥.

love Loeke

Contact